Sep 1

Hoe belangrijk is het dat je alle fases in je proces echt doorleeft....Nou terugkijkend heeel belangrijk. Het is nu bijna een jaar geleden dat ik mijn laatste chemo gehad heb, de artsen zeiden tegen mij het duurt ongeveer een jaar tot anderhalf jaar na je laatste chemo voordat je weer je oude energie terug hebt. Nou ik kan je zeggen dat klopt. eerst dacht ik nog ...dat heb ik niet, net als bij mijn haar uitval en net als bij mijn reactie op hormoontherapie etc.haha ,maar het 'overkomt; je , het proces heeft tijd nodig maar ook doorleven wat wat er op dat moment is en wat je op dat moment voelt. Eerst zat ik in een trein van `overleven'  en was ik super sterk en krachtig, zo voelde ik me ook ondanks alle klachten en de buien van verdriet die voorbij kwamen. Ik had mijn blik op de laatste chemo en ik voelde vanaf het begin een oerkracht van dat ga ik doen, ik kan dat. Het is ook gelukt!


De periode van de laatste chemo tot aan april gunde ik mezelf tijd van herstel,mijn haar groeide weer, mijn pruik belande voorgoed in het bakje en ik dacht mooiiiii dat hebben we gehad! Ik ging weer aan het werk en dacht Yoehoe ik ben er weer!!! Ik ben er ook wel ,maar heb onderschat dat er emotioneel toch veel te verwerken was van het afgelopen jaar. Niet alleen de ziekte maar ook het stoppen van ons vorige bedrijf, het afscheid van mijn schoonzus, het opbouwen van een nieuw bedrijf en daar tussen door had ik mijn eigen project ...herstellen van borstkanker...en toen de behandeling van dat ''project'' klaar was dacht ik zooo en nu weer verder. Tijdens het ''project'' heb ik alles wel doorleeft wat er op dat moment was en waar op dat moment ruimte voor was. Maar ik heb onderschat dat toen het ''project'' ogenschijnlijk klaar was dat er onderliggend toch nog een stapeltje werk te doen lag. Daarbij kwam ik erachter dat ik slijtage in mijn rug heb, wat mij lichamelijk beperkt, en ik nog meer ''moet'' luisteren naar mijn lichaam.


Ik voelde me heel naar, heel depressief en bleef het liefst de hele dag in mijn eigen holletje...


 Eerst heb je dat zelf nog niet zo door, wel dat ik me naar voel,maar niet waar het dan door komt. Al die tijd in mijn proces heb ik in de ''spiegel''gekeken en ik vond dit het lastigste stukje om naar mezelf te kijken.Al die tijd voelde ik ondanks alle emoties die ik doorleeft had, boosheid, verdriet, ongeloof, onmacht toch de onderliggende kracht in mijzelf. Maar nu was dat weg....Ik voelde me depressief...en tja om dat aan jezelf toe te geven is niet makkelijk, laat staan aan een ander. Maar ja het was er wel....


Ik gaf eerst de schuld helemaal aan de hormoontherapie, lekker makkelijk buiten mezelf plaatsen haha ;), maar ja op een gegeven moment sliep ik nog maar een uurtje per nacht en tja daar wordt niemand blij van... Ook met dit stukje heb ik mezelf voor de spiegel gezet en gevraagd, meid wat is er toch aan de hand....nou... zei het kleine meisje in mij, je gaat veel te snel in je hoofd, je gaat weer aan het werk alsof er niets gebeurt is, je wil in je hoofd meer dan dat je lichaam kan en je hebt steeds in je blog geschreven en tegen jezelf gezegd dat je verandert bent, dat je meer in het NU wil,leven en doen wat bij jou past. dat klopt zei ik tegen mezelf, ik ben verandert...maar zeggen , schrijven en werkelijk doen is best een stap....ik besefte dat ik toch op de oude voet verder ging en ik besefte dat ik nog veel te verwerken had en dat ik even helemaal niet sterk was.....


Tja wat te doen...ik wilde tenslotte wel weer terug naar mijn kracht,maar dat kon ik alleen maar doen als ik mijn hart ging volgen, dat wist ik heel goed...en wat is kracht...kracht is ook je kwetsbaar opstellen door uit te spreken naar een ander dat het ff niet zo goed gaat met je , door toe te geven dat je weer op zoek bent naar kracht...maar ook voelen...voelen wat is goed om te doen. Luisteren naar je hart en naar je lichaam. Voel ik angst, is het reëel? voel ik mijn grens? uitspreken wat ik wel en wat ik niet graag wil....daar was ik allemaal mee bezig en toen voelde ik 2 bobbeltjes op mijn rug , precies aan de achterkant van mijn geamputeerde borst. Ze gingen na het douchen ook kapot en bloedde iets, ik dacht neeeeee zal toch niet waar zijn. doordat ik al niet lekker in mijn vel zat kwam dit zoooo binnen...ik was bang,bang dat ik weer kanker had. Ik moest huilen en kon niet meer stoppen...ik kon mezelf niet meer gerust stellen. En dit gebeurt natuurlijk altijd in het weekend...toch maar naar de huisartsen post en gelukkig was het niets...pfffff maar ik voelde zo die diepe angst dat ik vanaf dat moment besefte van Jaaaa stel dat het wel fout was, dan had ik weer mijn focus gehad op mijn oude gedrag. Ik besloot op dat moment bewust te kiezen voor het leven vanuit mijn hart. Er ging een knop om en vanaf dat moment kon ik met een helicoptervieuw weer naar mijzelf kijken. Ik heb gekozen wat ik wel en wat ik niet wil en ga daarvoor. Ik heb uitgesproken naar anderen dat ik me depressief voelde en emotioneel aan het verwerken was.Sindsdien gaat het beter, ik voel mijn oerkracht weer.


Ik heb ontdekt dat het licht pas weer tevoorschijn komt als je eerst het donker doorleeft hebt, het er hebt laten zijn en dat ik kon zien in het donker...zien wat brengt het donker mij, zien wat wil ik, zien welke mensen ik nog steeds om me heen heb en zelfs in het donker naast me staan. Zien wat ik wel wil en ''helder''zien hoe de situatie is en zien waar ik naar toe wil, zien wat mijn wensen zijn en zien dat het normaal is om het proces te doorleven met alle ups en downs....pffff gelukkig ik zie ook mijn kracht weer en ik zie dat ik gezond ben en ik zie dat ik af en toe de angst heb.


Door te zien wat er Nu is blijf je ook in het NU, je doorleeft in het NU, je bent verdrietig, boos etc in het NU,maarrrrrr ik ben ook blij in het NU, ik geniet van het NU, ik LEEF vanuit min HART in het NU.


Laat kanker..of wat je dan ook meemaakt in je leven je leven niet ''ziek'' maken en ''ziek'' blijven, doorleef , beleef en leef! 


Je hoofd leeg maken door aan jezelf te bekennen wat je voelt...door ''het denken leeg maken'' kun je weer ''Helder'' zien


Liefs Ingrid 










Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Aug 7


Hoe is het nu met je? Dat is een vraag die regelmatig voorbij komt...het is tenslotte een jaar geleden dat ik de diagnose kreeg,maar nog geen jaar geleden dat ik de laatste chemo heb gehad. Al die tijd heb ik in mijn blogs geschreven hoe het werkelijk was en hoe ik mij werkelijk voelde met steeds de focus uiteindelijk op wat heb ik wel en op kracht. Ook nu heb ik dat nog steeds ,maar het kost wel moeite, het blijft Emotioneel Kracht Trainen. En ja hoe gaat het dan nu? vanuit oude patronen ben ik geneigd om te zeggen GOED en klaar daarmee. Maar als ik eerlijk ben naar mijzelf en dat uitspreek dan is het best lastig soms. 


Wat is dan lastig...tja ik heb de keus gemaakt om mijn hart te gaan volgen en daarop te vertrouwen. Dat betekent dat ik me bewust wordt dat mijn lijf niet zover is om aan al mijn oude patronen te voldoen.  Vroeger was het zo wat ik in de kop had ,had ik niet in de kont haha ;-) , dat betekende voor mij ...even afmaken waar ik mee bezig ben, als ik A gezegd heb zeg ik ook B... maar nu lukt dat niet mee en wil ik het ook niet meer. Maar oude patronen , overtuigingen zorgen ervoor dat het lastig is om te doorbreken. Maar doordat ik hoorgevoelig ben kan (en wil) ik er niet omheen. De artsen zeggen reken maar op dat je en jaar nodig hebt voor herstel, reken erop dat je ineens uit het niets intens moe kan zijn, reken erop dat de hormoontherapie bijwerkingen geeft wat jou beïnvloed waardoor je een stapje terug moet doen. Al met al heb ik dat aangehoord maar je moet eerst ervaren voordat het doordringt dat ik dat ook heb.


Ik voel me soms intens moe, ik kan nog steeds weinig prikkels hebben, ik slaap slecht en kan niet tegen stres,mijn spieren zijn zwak geworden waardoor ik last heb van mijn rug en 2 x in de week fysio krijg. Daarbij ben ik nu aan het verwerken wat er allemaal gebeurt is. Aan de buitenkant is dat allemaal  niet te zien aan mij. Dat betekent dus dat ik moet uitspreken...dat begint bij bekennen aan mijzelf. bekennen dat ik teveel hooi op mijn vork heb genomen, bekennen dat mijn hoofd meer wilde dan dat mijn lijf aan kan, bekennen dat ik meer rust nodig heb en bekennen dat mijn hart anders wil dan dat ik vanuit oude patronen gewend ben. Kortom ik ben veranderd...


Tja tussen zeggen en doen zit ook een fase...daar heb ik de afgelopen tijd mee geworsteld. Toen ik ziek was , was het logisch dat ik ergens niet aan mee deed of ergens nee tegen zei. Nu ik weer ``beter`` ben is dat voor de buitenwereld niet logisch, wat ik goed begrijp, en moet ik zelf uitspreken wat ik niet maar vooral wat ik wel wil. Dat betekent voor mij dat ik me bewust werd dat ik nu ruimte nodig heb. Ruimte voor mijzelf. Dat betekent dat ik ruimte moet creëren voor mijzelf ,maar dat betekent ook dat ik toch nee moet zeggen. En nee zeggen was voor mij als hooggevoelige(veel HSP-ers zullen dit herkennen) lastig, dan voel je je schuldig dat je kiest voor jezelf vooral bij mensen die dicht bij je staan. Maar op een gegeven moment kan het niet meer en geeft mijn gevoel zo duidelijk aan dat ik grenzen aan moet geven omdat het anders ten koste van mijn gezondheid gaat en dat wil ik niet meer.


 Maar hoe doe je dat dan goed...vanuit de juiste intentie...vanuit eigenwaarde...ik ontdekte de volgende onbewuste overtuigingen: ik heb als moeder de overtuiging dat mijn kinderen en man altijd voor gaan...als dochter dat mijn ouders er altijd voor mij waren dus boven mij staan...het werk/ons bedrijf gaat voor...familie en vrienden...altijd klaar staan...kortom de deur staat altijd open ...dat is nog wel zo,maar ik werd me bewust van deze overtuigingen, en dat ik heel veel ballen aan het hoog houden was...Ik heb nu een plaatje gemaakt, werkelijk op papier en mijzelf in een hartje getekend en bovenaan gezet, daaronder alle anderen. Niet vanuit egoïsme,maar vanuit zelfliefde en eigenwaarde. Ik denk als we allemaal onszelf bovenaan zetten vanuit de juiste  intentie dan komt het met ons allen goed. We zijn tenslotte allemaal blij als onze geliefden en naasten lekker in hun vel zitten.


Nu voel ik rust en kan ik weer terug naar Kracht, terug naar vertrouwen en het wiebelt nog steeds en af en toe komen de schuldgevoelens weer boven en dan ga ik weer terug naar mijn intentie wat is goed voor mij en wat wil ik wel en vanuit welke gedachte.


poeh het was een heel proces om jezelf werkelijk bovenaan te zetten,niet alleen in gedachten maar ook werkelijk doen. Het moment van uitspreken was doodeng,maar ik heb het gedaan... Ik heb bewust de oude verbinding vanuit schuldgevoel los gelaten en nu kies ik voor hartsverbindingen met de mensen om me heen. Dat voelt intenser, vrijer en liefdevoller...dus goed. Ook wil ik vanuit mijn hart met mijn eigen bedrijf verder als wandelcoach, ik vind dat geweldig en krijg daar energie van,maar dan moet ik wel ruimte maken om dat te kunnen doen. Als je `pad`vol staat kan er niets nieuws bijkomen. Dus ook daar heb ik een keuze gemaakt wat ik wil met mijn werk.


Mijn voorkeur is relaties op alle vlakken in vrijheid en blijheid bij elkaar. Ik heb en houd vertrouwen in wat mijn hart me verteld en zie de uitdaging om vanuit liefde de mooie momenten te pakken.


Met de liefde die huist in je hart, beïnvloed je de mensen om je heen, bewust maar ook onbewust. Zo verandert de wereld in een wereld waarbij meer ruimte is voor liefde en compassie. Ieder doet dit op zijn eigen manier en met zijn eigen persoonlijke kwaliteiten. Neem de tijd om te ontdekken wat jouw unieke missie voor deze wereld is. Vergeet vooral niet om te genieten van je ontdekkingsreis. Ik wens je veel liefde op je pad!


Pluk de dag, focus je op jou kracht en geniet van wat er Nu is.


Liefs Ingrid 




Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Aug 4

We nodigen je graag uit voor ons Kom in je Kracht evenement op zaterdag 27 September.


Het evenement wordt georganiseerd door Patricia Veltman en Ingrid Hulscher . Informatie over alle deelnemers en verdere details staat op www.kominjekracht.nl . Het doel : Het aanbieden van korte consulten tussen de € 10 en € 15 .Consulten door diverse specialisten zorgen voor een unieke mogelijkheid om te proeven en te ervaren hoe je lichamelijk, geestelijk en emotioneel in je eigen kracht kan komen. De Entree is gratis


Patricia en ik geven om 10 uur een lezing over wat is Kracht ontwikkelen en hoe doe je dat? 


De locatie van het evenement: Kampeerhoeve Bussloo Tevens overnachting mogelijk: www.kampeerhoevebussloo.nl



Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Jul 18

zooo daar ben ik weer, het lijkt wel of ik even een zomerstop gehad heb. Ik had weer even de tijd nodig voor mezelf om te kijken waar ik nu sta in mijn proces. Het gaat met ups en downs ,maar gelukkig meer ups.


Ik kijk terug en denk wat heeft kanker ons gebracht in positieve zin: heel veel verbinding met elkaar , lief en leed gedeeld. We hebben allemaal op ons eigen vlak oude gedragspatronen en denk patronen doorbroken, wat anders toch wel erg lastig was geweest.


Ik heb het gevoel dat de kanker mij heeft doen inzien wat het in het leven nu werkelijk om draait. Als je de diagnose kanker krijgt dan valt alles om je heen weg, alleen de verbinding die je met mensen hebt blijft over. Piet, de kinderen en ik zelf zijn enorm in onze kracht gekomen doordat we noodgedwongen voor dingen kwam te staan die we anders nooit opgepakt hadden. We hadden een gedrags patronen die zo vast geroest waren dat we het heel lastig zelf konden doorbreken. bijv. van: Piet zei doe jij maar , ik kan dat niet zo goed. En ik had een gedragspatroon, oké nou dan doe ik het wel en trok teveel naar me toe. Nu is er meer balans ontstaan.


Het gaat met mij op zich goed, ik merk nog steeds dat het lastig is dat ik met mijn hoofd meer wil dan mijn lichaam kan. Maar als ik mijn focus op 'tekorten' heb dan voel ik ook die tekorten en dan ben ik verdrietig en gefrustreerd. Ik werd me bewust van mijn oude overtuiging dat ik weer terug wilde naar hoe het was, terug naar het werkpaard zijn. maar ik ben verandert, ik wil dat ook niet meer,maar voel het soms nog wel. Ik probeer de oude overtuigingen te herkennen waardoor ik van mezelf af ga en deze om te buigen naar wat ik wel graag wil. Dat is hard trainen hoor ;) 


Ook kijk ik waar sta ik in het plaatje van belangrijkheid. Wie zet ik bovenaan...als ik merk dat ik de focus op een ander heb liggen(vanuit angst) en niet op mezelf dan gaan oude overtuigingen spelen. Dus ook oud gedrag en daarbij een naar gevoel. Ik ga me aanpassen aan een ander vanuit angst en daarmee verspil ik energie. OKÉ dat herken ik dan...maar wat nu...nadat ik alles benoemt heb wat me dwars zit, kijk ik wat wil ik dan wel...en wat heb ik nu eigenlijk allemaal wel. Ik maak een nieuwe overtuiging vanuit de intentie liefde voor mezelf en benoem wat ik wel wil.


Ik moet telkens weer mijn grens voelen, uitspreken en steeds mezelf bovenaan zetten vanuit de juiste intentie. Mijn kracht  is tevens ook mijn schaduwkant.


 Er is veel gebeurt. Mooie dingen o.a. de officiële opening van de camping. We hebben daar naar toegeleefd en het was een mooie dag. s middags de opening met de wethouder, zakenpartners en onze buren. Het was fijn om dit ook te delen met de mensen om je heen. 


s avonds waren er de familie en vrienden. Het was super om met deze groep samen te zijn. Het weer was goed, echt campingweer en het was leuk om te zien dat iedereen die er vorig jaar voor ons was en ons geholpen heeft, op wat van manier dan ook,  ook bij dit moment aanwezig was. Ze konden zien wat we met ons allen bereikt hadden, zowel emotioneel als fysiek mbt de camping. Piet heeft alle mensen die er waren bedankt en ik heb het woord genomen om Piet en de kinderen te bedanken. Het is ongelooflijk belangrijk voor mij geweest dat ze er onvoorwaardelijk voor mij waren. Met borst of zonder borst, met haar of zonder haar, met energie en zonder energie.Ze hebben wat mij betreft een lintje verdient.


Ook hebben we geproost op het leven, dat we genieten vooral van elkaar en van de 'kleine' dingen om ons heen...wat eigenlijk best 'groot' is....ik ben blij met zoveel lieve mensen om me heen, ik ben blij met het wonen in de natuur, ik ben blij met alles wat er is en wat ik Nu heb. Ik ben tevreden soms komt er een wolkje voorbij net als bij iedereen, ik kijk ernaar, soms regent het, soms is het zwaar (nood-)weer, maar altijd gaat de zon weer schijnen. Net als op de dag van de opening, het was een stralende dag !



Liefs Ingrid


Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Jun 14

Gevoel en verstand hand in hand...tja en weer heb ik inzichten gekregen die mij een stapje verder helpen in mijn proces. Het heeft ff geduurd...vandaar dat ik ook nog niet eerder kon schrijven. Ik moet eerst voor mijzelf helder hebben wat ik voel en wat mijn verstand zegt en dan ook nog zien dat die 2 samen hand in hand door 1 deur kunnen gaan haha. Maarrr het is gelukt. Ik ben gestopt met Tamoxifen, dat was zo duidelijk mijn gevoel en zo sterk dat ik daar met heel mijn hart een keuze in heb kunnen en durven maken. Afgelopen woensdag had ik een afspraak bij de internist. Een heel fijn gesprek gehad! Hij liet mij uitpraten en begreep mijn gevoel! Hij vroeg wat wil je nu dan? Ik zei eigenlijk helemaal niets meer. Hij zei oké, begrijp ik maar jij bent een gevoelsmens, dat is heel goed ,maar mag ik mijn rationele kant van jou verhaal aan je uitleggen. Met wederzijds respect naar elkaar hebben we beide ons verhaal gedaan.


Maar ja de conclusie bij de internist was nadat hij mijn situatie ingevoerd had kwamen er een aantal grafieken en cijfers naar voren ter vergelijking. Dat was best confronterend,maar nog niet het ergste. Het meest confronterend was dat hij zei, jou tumoren zijn 100% hormoongevoelig, als dat nou 10 of 20 % geweest was dan zou ik zeggen...stop er maar mee.Hij vond het prima om met de Tamoxifen te stoppen en respecteerde mijn keus met dit middel. Maar hij zei ook in jou geval vind ik het verstandig om toch een ander middel te gaan proberen om de match tussen mijn eigen hormoon en de evt. kankercel tegen te houden. tja dan moet je idd ook je verstand gebruiken en de realiteit onder ogen gaan zien. Nu heb ik, bloed geprikt en adh daarvan gaan we kijken welk middel we gaan inzetten. Dat ga ik dan een maand proberen, misschien heb ik daar wel geen last van en bereik ik toch hetzelfde doel. Het inzicht voor mij was dat het toch goed is en verstandig is om wel wat te gaan doen. Toch voelde dit voor nu ook goed. Dan heb ik alles geprobeerd en er alles aan gedaan wat in mijn macht ligt om te doen. Als ik hier teveel last van krijg dan ga ik opnieuw voelen en denken wat ik dan ga doen. Het mooie was hij zei als jij met alle informatie die ik je heb gegeven jou eigen keuze maakt en je kan daar zelf helemaal achter staan dan kan ik het als arts ook loslaten. Toen besefte ik, ik heb alles qua gevoel geanalyseerd voor mijzelf,maar voor het analyseren van de verstandige keuze heb ik informatie van de arts nodig. Dan pas kun je een keuze maken die in balans is, dan pas kun je je gevoel en verstand hand in hand laten lopen.


Overal waar TE voor staat is niet goed...teveel alleen op je gevoel af gaan is niet goed...teveel alleen rationeel denken is ook niet goed...het gaat erom dat je TEvreden bent..dat is de enige waar TE voor staat wat goed is ;-)  Tevreden zijn met je eigen keuze nadat je je gevoel en verstand beide hebt laten spreken.


Ik besef mij ook dat ik ''klaar'' wilde zijn met het hele ''kanker''verhaal, ik had alles gehad en hup ik wilde vergeten en weer door...maar ik ben er nog niet klaar mee, ik heb nog een therapie te gaan, en daarbij nu na een jaar merk ik dat ik nu pas echt aan het verwerken ben wat er het afgelopen jaar allemaal gebeurt is. Ik ben vorig jaar in die trein van genezing gestapt, dat was een intercity sneltrein en nu na een jaar zit ik in een langzame trein  zo`n stoptreintje die bij ieder stationnetje waar hij stopt denkt..oh ja vorig jaar had ik nu mijn operatie en oh ja vorig jaar had ik gisteren vrijdag de 13de mijn eerste chemokuur. Ik kan dit met mijn verstand wel weg willen drukken ,maar mijn gevoel zegt dat het er wel is. Dus hier is het weer andersom, hierin moet ik juist mijn gevoel de ruimte geven om aan het verwerkingsproces te gaan beginnen. Want dan begint pas als de behandeling er voor n groot gedeelte opzit.


Het mooie is , ik ontmoet precies de juiste mensen op het juiste moment, de gevoelsmensen die mij bewust maken van vertrouw maar het is goed, maar ook de rationele mensen die zeggen: kijk ook eens naar deze kant van het verhaal en dan denk ik ja zo kan ik het ook zien. daardoor komen gevoel en verstand samen. Ik probeer er wel uit te halen wat voor mij goed is en wat nu voor mij belangrijk is. 


Ik wilde ook geen anderen lastig vallen, want ik merk met alle respect naar iedereen dat het voor de buitenwereld zodra je je eigen haar weer hebt en je doet weer een beetje je ding dan is het ''klaar'', maar dat is niet zo, je wil ook niet steeds zeggen goh ik heb nog dit of ik voel nog dat...


Vanuit eigenwaarde maak ik mijn keuzes, ik heb mijzelf aangeleerd om me snel aan te passen en het een ander eerst naar de zin te maken en dan pas mijzelf. Maar nu ''moet'' en wil ik kiezen voor mijzelf. wat is voor mij goed, wat voelt voor mij goed en wat is verstandig voor mij om wel of niet te doen. Ook in het werk, ik was altijd een ''werkpaard'' maar merk dat ik dat nu niet meer kan zoals voorheen en ook niet meer wil zoals voorheen. Ik ben nu meer een ''luxepaard'' haha. alles iets rustiger aan :-)


Gelukkig heb ik lieve mensen om mij heen die er altijd voor mij zijn, voor n praatje, om uit te huilen,om te lachen en om even te wandelen en wat leuks te gaan doen! Ook heb ik me aangemeld bij een logenoten groep en ga ervaren of dat wat voor mij is. Ik hoorde al wel dat het daar fijn is om dingen te delen met een lach en een traan. Humor trekt je door veel dingen heen dus heel belangrijk om verder te gaan.


Ik hoor de bel weer gaan en stap nu weer in mijn trein, ik heb mijn verhaal op dit stationnetje gedaan en ga toch weer in de volgende trein een stationnetje verder.Ben benieuwd waar ik nu weer uitkom en wie ik op het volgende station tref, ik wacht het wel af en tot die tijd vertrouw ik erop dat wat ik op dit station geleerd heb goed voor mij is en dat ik in de juiste trein gestapt ben. Ik heb tenslotte een OV kaart voor mijn leven en mijn trein. Ik kan zo weer in en zo weer uitstappen wanneer ik zelf wil. 


Soms heeft je HART meer tijd nodig om de puzzelstukjes van gevoel en verstand in elkaar te passen

















Liefs Ingrid 



Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

May 20

De spreuk luister naar je gevoel en luister naar je hart is soms makkelijker gezegd dan gedaan. Om die stap te durven zetten moet je daar eerst zelf volledig aan toe zijn. Anderen kunnen niet voelen wat voor jou goed is, alleen zelf kun je naar je eigen hart luisteren. Vaak weet je het al een tijdje wat je hart zegt, alleen daarop durven vertrouwen is een volgende stap. En de ene keer gaat dat ook makkelijker dan de andere keer, dat ligt er geheel aan waar het over gaat. In mijn geval nu gaat het over de hormoontherapie. Ik ben een gevoelsmens zowel emotioneel als lichamelijk. Het vertalen van mijn gevoel leer ik steeds beter en daar dan op vertrouwen gaat ook steeds beter. Vanaf het begin dat ik hormoontherapie als advies kreeg voelde ik een enorme weerstand, ik heb het toen een half jaar geleden ook weloverwogen en besloten toch vanuit angst om het wel te gaan doen. tegen mijn gevoel in,maar ja ik was niet sterk genoeg op dat moment om daarop te durven vertrouwen, dus nog niet de tijd om anders te kiezen. Ik besloot om er blanco in te gaan, had de knop omgezet en ik dacht ik slik dat pilletje en zie het wel.


Nu een half jaar later ging ik voor mijn gevoel meer achteruit dan vooruit...ik had allerlei , vooral lichamelijke klachten die erger werden en van die vage klachten. Vermoeidheid vooral, ik werkte een halve dag en ik was opgebrand...ik had last van verstopping in mijn darmen, ik sliep niet goed meer, pijnlijke gewrichten en spieren, emotioneel onstabieler etc. Maar elke keer dacht ik, tja is ook niet gek met de situatie van de fam erbij of is ook niet gek, ik heb weer controle en uitslag...maar het bleef ook na al die dingen. nadat ik een lichamelijke reactie had gehad , die een behoorlijke impact had...was ik er klaar mee. Ik heb de internist gebeld en mijn gevoel uitgesproken, ik vertelde hem ook dat dit gevoel zo enorm sterk is dat ik niet meer verder wil,maar ik wil het wel in goed overleg doen. Nu ben ik ongeveer anderhalve week gestopt en ik voel me echt een ander mens. Ben minder moe, heb meer energie, en ik voel dat er ''rotzooi'', want zo voelt het voor mij, uit mijn lichaam aan het verdwijnen is. Als ik nu na een week al zoveel verschil kan merken dan wordt mijn gevoel bevestigd.


Voor mij voelt het als een soort ''oververzekeren'' als ik doorga met de hormoontherapie.Je gaat ook niet met je been alvast in het gips zitten voor het geval je het zou breken...en je gaat ook je huis niet oververzekeren want dat kost teveel. Is misschien wel kort door de bocht, en met alle respect naar artsen en iedereen die anders kiest, maar dit is mijn gevoel.  Doorgaan met hormoontherapie kost mij teveel, teveel aan kwaliteit van het leven. Ik weet dat er dan een risico aanzit omdat ik een hormoongevoelige tumor had, maar er zitten ook risico`s aan het slikken van de tabletten. daarbij is mijn kwaliteit van leven NU belangrijk, ik sta onder controle ieder half jaar en ik kies voor vertrouwen.


Zonder in te vullen dat het dan alleen maar goed met me gaat, want dat weet niemand, maar ik kies bewust voor vertrouwen dat mijn gevoel NU klopt. En vertrouwen op het leven dat wat er ook komt, ik  op dat moment opnieuw voel en kijk wat dan te doen. Ik hou een aantal beperkingen, heb nu een elastieken kous voor mijn arm en ik zal rekening moeten houden met wat ik doe. Maar dat is niet erg, maar ik wil wel het optimale uit het leven halen vanuit liefde voor mijzelf en vanuit liefde voor het leven en niet vanuit angst!


Dat betekent ook dat ik allerlei emoties zal blijven voelen en er zullen halleluja dagen komen en mindere dagen...that`s life, maar ik ga in aanvaarding dat het is zoals het is en dat het komt zoals het komt en het geeft mij rust dat ik geleerd heb hoe ik in aanvaarding kan gaan en daardoor in het NU kan zijn met dat wat er NU is. Ook mijn grens voelen en mijn grens uitspreken...


Dus in die tussentijd, of misschien wel al die tijd ga ik het leven vieren en kies ik voor kwaliteit van leven. En er is veel te vieren en er is veel wat ik wel heb...:-) de camping loopt lekker, de gasten zijn tevreden en blij. Met Piet en de kinderen  gaat het goed en ik pak mijn werk met Emotioneel Kracht Trainen weer op, heerlijk, ik wandel weer met cliënten en help ze te zoeken naar hun kwaliteiten en het vertalen van hun gevoel. daar word ik blij van. Niet de focus op problemen leggen,maar op de uitdaging : wat kan ik wel, wat wil ik en wat voel ik...kortom het gevoel vertalen vanuit de intentie: wat zegt mijn hart en dus leren luisteren naar mijn hart :-)


Als je je hart volgt, ben je zelf de enige persoon van wie je goedkeuring nodig hebt! 



Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

May 6

Happy dat is het gevoel wat ik intens voelde op de dag van mijn uitslag. Ik kon het wel van de daken schreeuwen: IK BEN GEZOND!!! een dag later was eigenlijk mijn schoonzus jarig, we zijn bij haar gezin geweest en haar urn was die dag thuisgekomen. BAM ik viel van het draadje van vertrouwen af...en voelde  het verdriet en gemis in haar gezin. Na een nachtje slapen klom ik het draadje weer op. Want ik had een leuk vooruitzicht...mijn vriendinnen zouden s àvonds komen voor mijn verjaardag en om mijn goede uitslag te vieren. Vorig jaar in dezelfde week hebben we samen het nare bericht verwerkt en  besloten samen om de strijd aan te gaan. Dit jaar waren we samen om het goede nieuws te vieren en samen het draadje te gaan bewandelen van vertrouwen in de toekomst. 


Ik heb de afgelopen 2 weken gebalanceerd op een dun draadje, ik kan zo het circus in haha ;-) Het draadje is sterk ook al is hij dun,maar het wiebelt alleen heel erg. En wiebelen dat is niet fijn...Het is fijner om op een groot dik en stevig pad/brug/draad te lopen. maar ja je moet vertrouwen opbouwen en dan ben je al blij met een dun draadje toch? 


Ik zeg ook steeds dat ik vertrouwen heb en ik kies ook steeds voor vertrouwen en daardoor train ik mezelf om te leren lopen op dat dunne draadje. Maar ja soms komt er iets of iemand voorbij , je krijgt een ''duw'' en hopla daar lig ik weer. Ik probeer te kijken waarom ik weer op de grond lig en welke angsten of gedachtes er bij mij spelen. Als ik ze benoemd heb kan ik weer opstaan, voel me weer sterk en klim het draadje weer op. Gelukkig heb ik een vangnet onder mijn draadje zitten dus ik val niet heel erg diep ook al lijkt dat vanaf dat draadje soms wel diep. Het is dus niet erg om te vallen, met vallen en opstaan leer je. Zo bouw je op en zo werkt dat ook met opbouwen van vertrouwen.


Dat draadje symboliseert mijn levensdraad, en als ik net zoals een koorddanser iets wil wagen in het leven, heb ik een stevige levensdraad nodig. Koorddansers gaan grote uitdagingen aan: ze durven dingen te doen, waar andere mensen schrik van hebben. Er is een stevige dosis moed voor nodig, maar geen enkele koorddanser kan zonder 'levensdraden': betrouwbare draden, die veiligheid bieden.


 Mijn levensdraad is verbonden met mezelf, mijn intuïtie maar ook met anderen, doordat ik een stevige draad heb met mezelf en met mensen om mij heen ,die mij vasthouden, opvangen, er voor mij zijn en mij niet loslaten is wiebelen niet erg. Ieder mens heeft levensdraden nodig om te kunnen zijn wie je bent. 1 draadje in een web is geen web. Alle draadjes samen zijn een web. Nu hou ik zelf niet zo van spinnen ;-) ,maar een web vind ik altijd wel heel knap gemaakt en fascinerend in elkaar zitten. 


En weer is de natuur een voorbeeld voor mij: Een vogel vlecht een nest, een spin weeft een web, een boom is geworteld. Zo is ook een mens verankerd:  verbonden in een netwerk van relaties. Zonder verbondenheid kan een mens niet leven. Dan raak je "de draad kwijt". of je glipt door de mazen van het net...


Lang leve vriendschap,in vrijheid en blijheid bij elkaar, lang leve de draadjes ...waardoor we samen kunnen bouwen en samen het leven kunnen vieren!


“Verleden heb je,aan je toekomst moet je (samen)bouwen.”


Liefs Ingrid 









Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Apr 23

HAPPY  ...vanmiddag goede uitslag gehad op mijn mammografie!! wat een mooi verjaardagscadeau! Nu vol vertrouwen en goede moed de toekomst tegemoet


Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Apr 16

Ik zou nu eigenlijk maandag 14 april mijn mammografie hebben,maar het is weer uitgesteld omdat er nu een nieuw apparaat moet komen. Nu ben ik dinsdag 22 april aan de beurt en krijg op 23 april (mijn verjaardag) de uitslag. Dus we hopen dat we taart kunnen halen en proosten op goede gezondheid!! Ik merk wel dat 1 week verschuiven wel te doen was,maar nu het na de Pasen is verzet heb ik onderliggend toch wel zenuwen. Ik zoek afleiding, ik stel mezelf gerust door steeds te kiezen voor vertrouwen en dat ik me goed voel en dat het heus wel goed zal zijn,maar er knaagt ook wel iets , want je weet het tenslotte niet.


Het gaat gelukkig goed met mij,maar waar ik tegenaan loop in deze fase van herstel is dat ik heel duidelijk mijn grenzen moet aan geven. Ik zie er (gelukkig) weer goed uit. Maar mijn energiepeil is nog lang niet wat het was. Ik wil ook graag weer deelnemen aan het leven ,ook met de leuke dingen en er weer'' bij horen'' Dus ik vol goede moed naar een verjaardag toe. Ik heb met Piet afgesproken als het niet gaat dan zeg ik dat en hij gaat dan gelijk mee. Om tien uur keek hij naar mij en deed zijn duim omhoog en omlaag en keek vragend...nou? wat is het ? Ik deed heel stoer mijn duim omhoog,maar onderliggend voelde ik eigenlijk dat het genoeg was. Drukte is op een of andere manier heel erg vermoeiend in mijn hoofd. Maar het was gezellig met vrienden en familie dus tja daar wil je bij zijn haha. maar hierin moet ik toch een stapje terug doen...


Om kwart voor elf gaf ik Piet een seintje en we zijn gegaan. Ik was blijkbaar toch over mijn grens gegaan  en heb de hele nacht wakker gelegen...met als gevolg dat ik zondag ook geen fijne dag had. Daarbij kwam dat ik buikpijn had al vanaf vrijdag. Ik dacht gaat wel over, maar na 2 dagen had ik steeds meer last. Na kanker gehad te hebben en nog geen uitslag van mijn onderzoek begon er toch wat te knagen toen mijn buikpijn aanhield. stel dat ik....Nou...zie dan nog maar eens positief te denken als je zo`n buikpijn hebt en je gedachten op hol slaan. Wat dan te doen...hulp vragen...je hoeft tenslotte ook niet alles alleen te doen en op te lossen...dus ik naar de huisarts. daar werd ik gerust gesteld dat het mijn darmen waren als reactie op alles van de afgelopen tijd en er was dus niets aan de hand, geen blaasontsteking, geen gekke dingen... Dus nu was het weer makkelijker om weer opnieuw te kiezen voor vertrouwen.


''over'' je grens gaan in positieve zin heb ik ook gedaan haha. het was mooi weer , de zon scheen en ik had zooo`n zin om in de tuin te werken, dus hup handschoenen aan, kruiwagen gepakt, Lavendel plantjes erin en planten maar. Tja dan ben je lekker bezig en dan wil je het ook ff afmaken. Dus na een half uurtje zaten ze erin. Planten erin en ik een dikke arm en doodmoe, want het was tenslotte al eind van de dag. En toch was dit goed, eerst dacht ik oh nee stom ik ben veel te ver gegaan,maar ik heb kracht en conditie opgebouwd en dan is het juist goed om grenzen op te zoeken anders kom je ook niet verder. Dit kon ik na een dag denken haha toen mijn arm weer afgezakt was en ik weer uitgerust was. Ik heb een stapje vooruit gezet.


Dus soms is het juist goed om grenzen op te zoeken en soms is het goed om je grens aan te geven en duidelijk uit te spreken, want een ander kan tenslotte niet aan mij zien hoe ik me voel. Als dat wel zo is dat ze het zien, dan ben ik er echt wel overheen gegaan haha. Dus al met al een hele les en oefening om liefdevol en goed voor mezelf te zorgen en mezelf in deze situatie op nummer 1 te zetten. 


Dus weer opnieuw gekozen wat ik wel wil :-)


Als je JA zegt tegen anderen, wees je dan bewust of je geen NEE zegt tegen jezelf...


Liefs Ingrid 





Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Apr 9

Gisteren zou ik eigenlijk mijn mammografie hebben voor controle .. Ik merkte dat ik er best tegenop zag om mijn onderzoek te doen en vooral om de uitslag te krijgen. Je zit in een soort dejavu en flashbacks naar vorig jaar. Hetzelfde onderzoek, hetzelfde kamertje voor de uitslag . Je bouwt dan toch spanning op. Ook zou ik pas na een week de uitslag krijgen. Door het overlijden van mijn schoonzus was er toch een diepe angst weer getriggerd. Daardoor was ook voor mijn onderzoek de angst groter dan het vertrouwen. Ik sliep er slechter van en het hield me bezig overdag. Ik probeerde te schakelen, maar dat ‘’stemmetje’’/mijn ego/mijn negatieve gedachte was sterker en de angst dus groter.  Dus ik besloot om te overleggen met het ziekenhuis , de situatie uitgelegd en bij uitzondering wilden ze mij de uitslag eerder proberen te geven. 


Daar was ik blij mee, ik had het onder controle dacht ik…alles ‘geregeld en het was te overzien. Maar toen belde ze van het ziekenhuis op dat het apparaat kapot was…tjemig dacht ik, hoe is het mogelijk. Heb ik net alles ''geregeld'' en gaat het apparaat kapot… Ik heb nu pas volgende week maandag de mammografie en op woensdag de uitslag…



Ik merkte dat mijn 'ego' weer op begon te spelen doordat ik controle verlies voelde, maar ik herkende het ook. Ik herkende mijn angst, ik herkende dat ‘’ stemmetje (ego) ‘’ wat alles onder controle wilde hebben. Toen ik het herkende dacht ik…tja wat kan ik nu doen…de hele week in angst gaan zitten en het ergste denken of in de overgave en terug naar het NU en terug naar vertrouwen. 


Doordat ik  echt bewust gekozen heb voor vertrouwen (zonder de uitslag in te gaan vullen), maar wel met de wens dat het allemaal goed is, en doordat mijn ‘wil’ er ook was dat ik echt de angst los wilde laten lukte het mij ook nog…Ik voelde me echt anders dan daarvoor. Ik dacht anders en werkelijk waar ik voelde me anders. 


Ik focus me nu weer op positieve dingen  en positieve gedachten. Ik zal heus maandag als het zover  is wel zenuwachtig zijn, maar dat is ook normaal. Maar tot die tijd ga ik er wat van maken en mezelf geen rotweek bezorgen. Ik heb ervaren dat ik mijn emotie kon kiezen door de angst/ego te herkennen niet te gaan 'voeden', los laten en mijn focus verleggen


Alles wat je aandacht geeft groeit ...Vreugde en verdriet , we hebben het beide in ons. Aan ons de keuze welke te voeden. 





Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Mar 29

Als je de diagnose kanker krijgt stort eerst je wereld in, daarna zit je in een fase van wachten op de uitslag ...wat van kansen heb ik en waar gaat dit naar toe. Enorme angst is dan wat jezelf en samen met je familie voelt. Na de uitslag herpak je jezelf om te vechten voor wat het waard is. Ik kon vechten voor herstel, mijn schoonzus kon vechten voor verlenging van haar leven . Dat is een proces van ons tweeën en onze familie wat een jaar naast elkaar heeft gelopen. Het is sowieso al bizar dat je met 2 schoonzussen tegelijk borstkanker hebt, daarnaast ook nog met verschillende prognoses. 


Maar gelukkig hebben we het wel met elkaar kunnen delen, we hebben uitgesproken naar elkaar wat we voelden , we hebben veel gebeld in de tijd dat we beide ''plat'' lagen van de chemo en we hebben uitgesproken dat we het lastig vonden voor elkaar. Doordat we het uitgesproken hadden konden we er samen goed mee omgaan. 


Ook de humor heeft ons geholpen, we hebben samen gelachen om onze ''cavia`s'' (pruiken) die we op tafel legden, gelachen toen we beide met een kaal hoofd naast elkaar zaten, gelachen om onze zelfspot om te overleven in deze situatie.


Maar hoe meer ik herstelde en opknapte , hoe meer zij achteruit ging en in de kwaliteit van leven steeds meer moest inleveren. Ook dat was best moeilijk, maar wanneer ik ook kwam ze was altijd blij voor mij...


Daarnaast werd ik (en mijn gezin) ook geconfronteerd met een diepe angst die ik veilig weggestopt had nadat ik hoorde dat er voor mij genezing mogelijk was. Ik had een dekseltje op dat potje gedaan om dat maar niet meer te voelen en me te focussen op herstel. Dat is ook goed,maar de laatste week met het afscheid nemen en toen ik nog meer geconfronteerd werd met wat kanker met je kan doen voelde ik me steeds verdrietiger worden en kwam die enorme angst toch weer naar boven. Maar daar wil je niet aan..want in je hoofd vindt je dat je niet moet ''zeuren''omdat ik er nog ben en zij niet. Maar ja het is zo heftig dat het er toch uit moet. 


De afgelopen twee jaar heb ik enorme bewondering voor haar gekregen, haar optimisme, haar humor, en wilskracht heeft voor haar en haar gezin veel goeds gebracht.Ook was het mooi om de kracht van haar man samen met haar 3 jongens te zien. En ook wisten we al lang dat dit moment eraan zat te komen...het is een proces waarbij er een moment komt dat je met je allen kan zeggen: 'het is goed zo' Je gunt haar de rust en zag dat ze de strijd niet kon winnen. We hebben met ons allen goed afscheid kunnen nemen en dat is ook heel waardevol.


Er is ook dankbaarheid...Dit proces geeft ook verbinding, liefde en een gevoel van saamhorigheid met elkaar, zodat je hoe moeilijk en dubbel het ook is, elkaar in liefde los kan laten.


Loslaten (Nelson Mandela)


Om los te laten is liefde nodig, het betekent dat ik het niet voor iemand anders kan oplossen of doen


Loslaten betekent niet dat het me niets meer uitmaakt , het is het besef dat ik de ander de ruimte geef


Loslaten is het niet onmogelijk maken,maar het toestaan om te leren van de situatie en van elkaar


 Loslaten is machteloosheid toegeven, hetgeen betekent dat ik het resultaat niet in handen heb


Loslaten is niet proberen om een ander te veranderen of de schuld te geven,het is jezelf zo goed mogelijk maken,


Loslaten is niet zorgen voor maar geven om,Loslaten is niet oordelen maar de ander toe te staan mens te zijn,


Loslaten is niet in het middelpunt staan en alles beheersen,maar het anderen mogelijk maken hun eigen lot te bepalen,


Loslaten is niet anderen tegen zichzelf beschermen,het is de ander toestaan de werkelijkheid onder ogen te zien,


Loslaten is niet ontkennen maar accepteren,


Loslaten is niet alles naar mijn hand zetten maar elke dag nemen zoals die komt, en er mezelf gelukkig mee prijzen,


Loslaten is niet anderen kritiseren of regulieren,maar te worden wat ik droom te zijn,


Loslaten is niet spijt hebben van het verleden, maar groeien en leven voor de toekomst,Loslaten is minder vrezen en meer beminnen.


Loslaten in liefde en vertrouwen , liefde houdt niet op waar het leven eindigt!


Liefs Ingrid 



Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Mar 23

Deze week wil ik graag citaten uit het blog van mijn collega gebruiken, het is herkenbaar en het spreekt mij aan omdat uitspreken wat je bedoelt, wat je denkt, wat je voelt en wat je wil heel belangrijk is. Het sluit aan bij mijn visie en het is een vervolg op mijn vorige blog. Ook uitspreken kan een methode zijn om van onrust naar rust te gaan.


Hierbij citaten uit het blog van Patricia: http://patriciaveltman.blogspot.nl/


 Uitspreken wat je denkt, voelt of wil is toch echt wel wat moeilijker dan we denken….. Wordt je eens bewust hoe vaak je dat niet doet…je hebt in gedachten  het wel bedacht ….maar daadwerkelijk uitspreken?


Reden? Angst…vooral wat anderen van mij vinden, Angst om afgewezen te worden, Angst om iemand anders te kwetsen.


Je kan niet vroeg genoeg beginnen je kinderen te leren uitspreken hun verwachtingen, hun gevoelens ongeacht wat een ander daar van vind.


Het ruimt namelijk op…het kan vriendschappen juist verbeteren en het vergroot hun eigenwaarde en ze leren zich durven kwetsbaar op te stellen.


Maar wat zeker niet mag ontbreken:  Zelf reflectie…… Dat hoort er ook bij!


Een valkuil is wanneer je gevoel uitspreekt je de ander de schuld geeft  voor jouw gevoelens….Nou laat ik je dit zeggen: Alles wat een ander zegt of doet en het raakt jou….zegt iets over JOU!


Veelal wanneer je gekwetst voelt of je wordt boos, verdrietig ..heeft het met een ervaring te maken vanuit je verleden..wellicht was je teleurgesteld in iets of geeft het een oud gevoel terug dat je “niet goed genoeg bent” Het is je rugzak die weer even open staat en PLOP…je hersenen herkennen een oude ervaring en pakken dezelfde gevoelens weer op..want die had je toen zo sterk gevoeld, dat zal nu wel weer zo zijn…of het is wederom een bevestiging vanuit je negatieve zelfbeeld.


Niemand ontkomt er aan…iedereen heeft die rugzak….de een groter en dikker als de ander.  Wanneer je geraakt wordt of werd… Je gedrag gaat ontwikkelen waardoor je je terug trekt, geen verantwoordelijkheid meer durft te nemen, negatief gaat denken, je gaat nog meer je willen bewijzen naar de ander dat je goed genoeg bent, een eigen beeld gaat vormen van de situatie gebaseerd op oude situaties. Kortom..je onderdrukt je gevoelens door er niet over te praten..het niet uit te spreken!


Ja en tuurlijk kan de ander negatief reageren, boos worden of verdrietig. Maar ja…dan heb je het in ieder geval gezegd. Ook dat mag er zijn want het is wederom een reactie van de ander die zich misschien ook geraakt voelt. Het mooiste zou zijn wanneer je allebei daarvan bewust bent….want dan kom je juist verder..samen. Zo ontstaat er een diepere verbintenis…je spreekt je eigen kwetsbaarheid uit naar elkaar, je kan begrip tonen naar de ander en vooral je accepteert dat die gevoelens er mogen zijn. Zonder dat je gelijk verwacht dat die ander zich aanpast aan jou of rekening moet houden met jou…zo laat je elkaar zichzelf zijn met schaduwkant……



Lijden komt niet door de situatie maar door je reactie op de situatie (Walsh)


Liefs Ingrid 




Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Mar 17

Onrust...we kennen het allemaal, dat je je zo onrustig voelt zonder dat er directe aanleiding op dat moment is. Er is niet iets gebeurt waardoor dat nare gevoel er is ,maar ja je voelt het wel. Ik voel dat met name dat mijn hart dan sneller klopt, ik ben onrustig en heb het gevoel dat ik iets moet doen of ik loop juist als een ''kip zonder kop'' van alles tegelijk te doen en voel nog geen voldoening. Dit weekend had ik dat ook, nou was het ook nog eens volle maan en heel bijzonder maar dan voel ik de energie / onrust nog sterker. Eerst zak ik dan daar even in weg, ik probeer dan te kijken en me bewust te worden waarom ik die onrust voel. Of het kan zijn dat  mijn dochter zegt...MAM wat heb je toch? haha je denkt dan zelf dat niemand dat merkt maar ja ...mooi niet...Ik zeg je hebt gelijk ik weet het niet maar ga ff kijken wat er is. 


Het is een gevoel van controle verlies...en waar komt dat dan door: tja ik ben bezig met in het NU te leven. Dat wil niet zeggen dat ik achterover leun en alleen maar denk ''het komt allemaal wel goed'' (zou wel makkelijk zijn trouwens ;-) ) Maar in het NU leven betekent voor mij wel bezig zijn met wat er vandaag is, genieten van NU, mijn focus leggen op NU . Dat spreek ik ook steeds uit. Dus mijn ''Ego'' (het kleine kind in mij, wat net als dat kind in de supermarkt op de grond gaat liggen schreeuwen om zijn zin te krijgen) komt in verzet. Verzet omdat het ego je steeds naar het negatieve wil trekken, negatief denken en vanuit angst naar het leven kijken . Dat ''verzet'' zorgt voor onrust. De onrust en verzet bestaat bij mij dan uit negatieve gedachten vanuit angst, en dat ik ''dingen''geregeld wil hebben zodat ik controle heb en daardoor weer rust voel.


Maar ja wat dan als er dingen zijn waar je helemaal geen controle op kan hebben...hoe doe je dat dan?? Nou bijv. op 8 april heb ik mijn controle mamografie voor mijn linkerborst...ook hier heb ik geen controle op, want het kan goed zijn en het kan fout zijn...,de camping gaat op 1 april weer open, hebben we super veel zin in,maar de boekingen ...tja heb ik geen controle op omdat veel mensen op het moment ...in het NU haha bedenken we gaan nu kamperen, we hadden een pony met koliek...ik ging naar bed,werd wakker midden in de nacht en we moesten afwachten hoe het de volgende ochtend met haar zou zijn...geen controle op, maar wel veel onrust van dit alles.


Oke, ik lag dus midden in de nacht wakker en werd me bewust dat ik volledig in de angst zat...ik dacht oh jee als de pony maar niet dood is, oh jee als mijn uitslag van het onderzoek maar goed is straks en oh jee krijgen we wel genoeg boekingen voor de camping...pieker...pieker.. Ik herkende dat ik negatieve gedachten had, ik herkende mijn Ego die lekker veilig in de angst wilde blijven zitten , ik herkende dat mijn ego steeds harder ging schreeuwen(onrust gevoel) als ik niks doe. Oke, stap 1 ik was me bewust...nu stap 2 inmiddels half vier s nachts...ik dacht tja ik kan niet de uitslag van hoe alles gaat zeggen, ik kan daar geen plaatje van invullen,wat kan ik dan wel doen. Ik dacht als ik nou mijn voorkeur uitspreek en wat ik wel graag wil en daar de focus op leg lijkt me beter. Dus van onrust naar rust door van controle verlies naar vertrouwen te gaan. Focus verleggen...


Ik maak een plaatje in mijn hoofd dat de pony er rustig bij ligt en het goed gaat, ik zeg tegen mijzelf dat ik wens dat mijn uitslag goed is en dat ik wens dat het helemaal goed gaat komen met de camping. Ik verleg mijn focus van negatief naar positief door anders te denken...Tja je kan 2 dingen doen... haha druk midden in de nacht haha. Ik kies ervoor om mijn Ego te observeren, waar te nemen , het mag er zijn maar ik geef het geen aandacht.(net als dat schreeuwende kind die in de winkel op de grond ligt omdat hij een snoepje wil) Ik geef aandacht aan wat ik wel wil. Vervolgens spreek ik uit dat ik erop vertrouw dat het gaat zoals het gaat en dat ik dat aan kan . Ook vertrouw ik erop dat als ik iets moet ondernemen dat ik op het moment dat het goed is om dat te doen dat ik weet wat en wanneer ik het moet doen. Goh het werkt, ik val in slaap...


Gelukkig gaat het met de pony goed, blij dat ik geschakeld had, anders voor niks de hele nacht liggen piekeren haha.Dat Ego kan best geregeld de kop opsteken...bewust worden, herkennen is eigenlijk al genoeg en vervolgens positieve afleiding zoeken, lekker gaan sporten of iets leuks gaan doen, de natuur in en steeds terug naar vertrouwen. Vertrouwen in het leven en vertrouwen in jezelf. waarom zou je kiezen voor angst , angst is een illusie als je ook kan kiezen voor vertrouwen, dat voelt veel fijner. Je beklimt een andere trap, waardoor je op een ander pad/ spoor komt dan je bekend is. Vertrouwen is de eerste trede nemen ook al zie je niet de hele trap... daarbij geduld,de treden kunnen glad zijn, of begroeid met ''onkruid'' of je moet eerst een trede repareren, maar hoe dan ook vertrouw en beklim de trap in alle rust op jou tempo, je hoeft niet gelijk bovenaan te staan ;-)


Dus ik ben de natuur in gegaan , heb gewandeld en wat kwam ik tegen: de trap op onderstaande foto :) 


Ik ben inmiddels weer wat aan het werk, heerlijk..weer doen wat ik leuk vind. Ik heb weer een aantal wandel-cliënten. Ik vind het bijzonder, leuk en speciaal dat ik mijn ervaring mag en kan delen met de ander.Een ander bewust maken dat in welke situatie je ook zit, je kan kiezen voor vertrouwen en je innerlijke kracht ontdekken en ontwikkelen. Ik hou ondanks alles van het leven en geniet van het leven.


Liefs Ingrid







Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Mar 8

Voor mijn diagnose....tja dat is apart maar er is echt een leven '' voor de tijd'' en een leven ''na de tijd'' tenminste ongemerkt gaat dat zo. Dat gebeurt al snel bij bijzondere en / of grote veranderingen...Vaak staat die datum je in het geheugen geprint en is er een tijd voor en een tijd na. Net zoals met de geboorte van je kinderen of andere grote veranderingen die je anders in het leven doen staan.


Maar goed ik wilde dus zeggen dat ik voor mijn diagnose elke week ging zwemmen. Maar ja hoe doe je dat met 1 borst...mijn dagelijkse prothese daar kan je niet mee zwemmen. Gelukkig is daar ook een oplossing voor een speciale zwemprothese. Nadat ik die aangeschaft had zijn er denk ik wel 2 maanden overheen gegaan voordat ik werkelijk eraan toe was om het dan ook maar eens te gaan doen. Eerst was mijn haar nog tekort, toen dacht ik ik ga het doen maar iets in mijn had best weerstand om het werkelijk te gaan doen. Het is toch weer een stap ook al zijn het super oplossingen. Nou vorige week vrijdag was het zover, samen met mijn zus had ik afgesproken om toch te gaan. Eerst lekker veilig op de vrijdagochtend... is minder druk dan op de avond...dacht ik nog. ;-) Mijn tas ingepakt eehhmm zwempak...(ook een nieuwe gekocht want er moet een speciaal gaasje in zitten waar de prothese dan in kan) , handdoek, shampoo, en natuurlijk: mijn borst haha. 


''voor de tijd'' gingen we in een algemene gezamenlijke kleedkamer...tja ik ben zelf nu wel aan mij lichaam gewent maar ik wil niet anderen ongevraagd confronteren met mijn lichaam...daar denk je toch over na...dus dan toch maar een deurtje verder in de afgesloten kleedhokje. Nou...alles aan, badpak...borst erin gepropt en hup ik ga ervoor. Zelf denk je dat iedereen aan je kan zien dat je weer voor het eerst zwemt en dat je een prothese hebt. Ik werd me er bewust van en kon ook goed schakelen naar het NU. Ik dacht ik ben het waard om lekker te zwemmen en ik kan het , ik wil het en ik ga het doen! Volgende vraag: zou ik blijven drijven? haha, blijft hij wel op de plek zitten? voelt het niet heel raar in het water? Nou plons erin ...een paar baantjes gezwommen en ik dacht jippie het gaat goed, ik voel er niks van, ik zak niet naar de bodem...hij blijft op de plek zitten, en ik vind het heerlijk om te zwemmen en ''gewoon'' mee te kunnen doen. Het is ook nog eens goed voor mijn oedeemarm dus super!! Ik heb ervan genoten en ga dit vaker doen.


Nou, wij weer naar de kleedhokjes en ik zeg tegen mijn zus: zit je naast me?"Ja zei ze: ik zeg wil je mijn borst even zien? Ja zei ze dat wil ik wel. haha ik zei normaal laat ik niet zomaar mijn borst ff zien,maar nu is dat wat makkelijker, ik mijn zwemborst uit het badpak gehaald en hupsakee over de rand van het kleedhokje naar mijn zus toe haha. Goh zeg ze wat voelt dat apart, maar mooi dat ik hem even kon zien :-) Het is zo`n glibberig siliconen ''ding''


En zo ben ik ook ''na de tijd'' blij met mijn hulpmiddelen en doordat ik het zelf geaccepteerd heb, kan ik de humor er ook van in zien. Humor en zelfspot relativeert, humor ontlaadt en humor doorbreekt bij mijzelf en bij de ander de soms ''zware energie'' van de situatie. Heerlijk een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Doorbreken van iets waar je bang voor bent geeft toch een gevoel van grenzen verleggen en vrijheid. Ik wil niet leven in beperking door een beperking, ik kies ervoor om het beste eruit te halen in de situatie die er NU is door acceptatie, relativatie  en humor(zelfspot).


'' De moeilijkste kritiek is zelfkritiek en de leukste humor is zelfspot" 




Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Feb 27

Balans tja wat is balans....Balans is denk ik dat je je fijn voelt als het klopt met lichaam, geest en ziel. Er zijn verschillende uitdrukkingen die veelzeggend zijn...zielsgelukkig, met hart en ziel, met de ziel onder de arm lopen, hoe meer zielen hoe meer vreugd,twee zielen 1 gedachte,de ogen zijn de spiegels van de ziel...Ik ervaar zelf dat het soms lastig is om die balans te voelen en te creëren. Vanuit oude patronen ben je geneigd om of sneller in het denken te zitten, of je richt je teveel op je lichaam of je bent aan het 'zweven ' en zit teveel in je hoofd. Maar ja hoe krijg je nu wel die balans. Ik merk dat ik in mijn hoofd wel ''klaar'' ben met het 'ziek' zijn. Ik had kanker en ik wil vooruit, vooruit denken maar ook vooruit in het doen. Het nieuwe jaar begon en ik dacht ...mooi, nieuw jaar nieuw haar, nieuw begin. Dat nieuwe begin is er en ik heb voor mijzelf de keus gemaakt dat ik een nieuw begin wil in balans. Balans met wat ik nu kan en wat er nu is. Dus dat betekent ook accepteren met wat ik nu kan en wat er nu is. Maar ja mijn geest was sneller dan mijn lichaam aan die stap vooruit toe. Ik merk dat ik het lastig vind als iemand aan me vraagt hoe het gaat om dan nog steeds te zegen dat ik toch nog wel erg snel moe ben en nog steeds niet tegen drukte kan, of dat ik aan dingen nog niet meedoe.Ik zie er weer goed uit, ik ben in het doen ook aan het opbouwen maar ik loop soms met mijn ziel onder mijn arm. 


Wat is dat dan van gevoel...tja dat je eigenlijk jezelf in de weg loopt, geen rust kan vinden en als een kip (in mijn geval Haan haha) rond loopt in huis. Ik voel vanuit mijn ziel en ik voel vanuit mijn lichaam dat ik rustig aan moet doen ,maar mijn geest zit soms nog in mijn oude patroon en wil sneller dan dat goed voor me is. Gelukkig hoor ik van andere ex-kankerpatiënten datzelfde verhaal en dat scheelt wel.Maar iets in je zegt, we zijn nu bijna een half jaar verder na de laatste chemokuur dus nu moet het wel weer kunnen. Nou,lichamelijk niet dus...Hoe creëer ik dan wel balans, want uiteindelijk lukt het mij we om me goed te voelen in de situatie met hoe het nu is. Wat ik nu doe, schrijven en daardoor helder krijgen wat er speelt helpt goed,maar ook even naar buiten de natuur in, of het uitspreken naar de ander, of ff lekker hard de muziek op (wel vrolijke meezing muziek haha anders zak je alleen maar verder weg.) Daarbij relativeren...hoe erg is het? verwacht ik meer dan dat reëel is?


Ondertussen is er nu een momentje van onbalans haha. Piet komt binnen en vraagt zullen we ff wat drinken, ik zeg nee..ik heb geen tijd nu ben mijn blog aan het schrijven, dus ik type door en word me bewust dat ik met mijn geest dit eerst af wil maken maar voor mijn balans is het beter om ff gezellig thee te drinken, rust te nemen en dan straks weer verder gaan. Vaak heb je het idee in je hoofd dat je pas rust hebt als iets af is,maar ja dat is maar een gedachte die je zelf creëert. Dus door anders te denken en tussendoor ook te ontspannen ben je meer in het NU en voel je de balans terwijl je aan het 'doen' bent en ook terwijl je aan het 'niets' doen bent. Ik heb vaak momenten gehad dat ik achter de feiten aan liep...ff doorzetten, ff afmaken en dan pas rust. Met als gevolg dat ik soms ''te moe'' was en langer tijd nodig had om te ontspannen en uit te rusten.Dus ik heb het doorbroken en heb WEL gezellig thee gedronken ;-)


Balans is Bewust ZIJN, Bewust voelen, Bewust kiezen, Bewust eten, Bewust leven en Bewust grenzen bewaken van jezelf en grenzen uitspreken, maar ook Bewust het leven vieren, Bewust feesten, Bewust genieten. Balans is soms stil staan(niks doen) en soms lekker sporten, werken, feesten en lekker uit je dak gaan. Balans is soms lekker alleen zijn en soms gezellig samen zijn. Ik haal de inspiratie mbt balans ook weer uit de natuur. Als ik op Bussloo loop zie ik soms de vogels druk in de weer en soms zie ik ze helemaal niks doen en met de kop in de veren gestoken een beetje dobberen op het water. De bomen en planten zijn in ieder jaargetijde bezig...soms druk met groeien en soms in rust om de winter te doorstaan en op te laden voor een nieuw groeiseizoen.


Wij hebben niet geleerd om soms stil te staan en daardoor op te laden. Wij hebben niet geleerd om soms niks te doen en op die manier je creatieve ideeën boven te laten komen.Wij hebben geleerd om altijd bezig te zijn en dat alles perfect moet zijn om balans te kunnen voelen. Maar dat betekent ook dat we het ook anders kunnen leren.Ook al heb je beperkingen lichamelijk of geestelijk dan nog is het mogelijk om balans te voelen, dat is DE uitdaging kijk maar eens naar de natuur waar een boom krom staat en over het water hangt...de boom overleeft in rust de herfst en de winter en bloeit en straalt weer in de lente en zomer...


Anders denken, anders doen, anders voelen... Leren leven in balans met hart (lichaam) en ziel en geest. 


Door ''de Balans opmaken'' Balans creëren en '' Balans voelen''




Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Feb 24

Wauw, Ik voel me helemaal vereerd dat ik gevraagd ben door de KWF kankerbestrijding of er een tegeltje van mij geplaatst mocht worden.


Nou...graag, ik hoop echt door mijn ervaring te delen anderen te inspireren.


Hierbij dus mijn eerste eigen tegeltje :) 


Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Feb 12

Trots op mezelf door wilskracht vanuit de juiste intentie... Wilskracht kan VOOR en TEGEN je werken. Ik zal beginnen met tegen haha , dan eindig ik tenminste goed ;-) Na mijn chemo`s was mijn lichamelijke en geestelijke conditie totaal weg. Echt..je kan je niet voorstellen hoe moe je dan kan zijn en dat je gewoon bij nul weer moet gaan opbouwen. Dat opbouwen is goed om in stapjes te doen. Stapjes vooruit en soms doordat mijn wilskracht wat TE was ook weer stapjes achteruit. 


Ik was gedreven om weer voorruit te gaan, gedreven om lichamelijk te bewegen, dus ik aan de wandel...elke keer iets meer en elke keer iets langer. Op zich is dat ook goed, alleen ik dacht bij een wandeling bij ons in het dorp van anderhalf uur...ach dat moet ik kunnen dus hup aan de bak haha.en de volgende dag weer en de dag erna ook... Tja dat zeg je dan met je hoofd,maar mijn lichaam was blijkbaar toch nog niet zover dus nu ben ik bij de fysio en moet weer een stapje terug doen, rustig aan opbouwen en niet te snel. Niets forceren, want dat lukt toch niet en dat wil ik ook niet. Nu heb ik begeleiding in het opbouwen van mijn conditie en dat is goed. Daarnaast wandel ik en probeer ik te luisteren naar mijn lichaam en op tijd de signalen te herkennen. Tja Wilskracht heeft me al die tijd door mijn ziekte periode heen geholpen maar nu keerde het zich even tegen mij... wilskracht 


Mijn geheugen was o.a.  door de chemo ook aangetast, ik kon niet goed meer op woorden komen en vergat dingen of ik zei dingen 3x dat mijn dochters me aankeken met een blik van...MAM...dat heb je net ook al gezegd haha en een andere keer zei ik dat hebben jullie helemaal niet verteld , terwijl dat blijkbaar wel verteld was. Ik was in 2012 begonnen met een studie psychologie. Daar had ik eigenlijk in September herexamen van maar toen had ik mijn chemo`s, de volgende mogelijkheid was nu...8 februari 2014..ik dacht destijds ooohh dat moet toch kunnen,maar ja voor ik het wist was het ook al zover. Tot januari kon ik me nog niet concentreren, vanaf januari lukte dat beter. Ik heb het examen gezien als uitdaging om mijn geheugen , net als mijn lichamelijke conditie te gaan trainen. En ik voelde dat het goed voor me was. Daarbij vond ik het leuk om deze stof te leren. En heel belangrijk, mijn intentie was verandert. Vorig jaar toen ik mijn eerste examen had, voelde ik faalangst, angst dat ik zonder diploma niet goed (genoeg) zou zijn. maar door de diagnose en het hele proces heb ik alles los moeten laten. Alles waar ik mijn (goed) ZIJN uit (dacht ) te halen. En ik heb gemerkt dat alle afhankelijkheid van alles weggevallen is. Ik kon nu mijn intentie voor mijn examen bijstellen dat ik niet vanuit angst het diploma wilde halen,maar ik vond het mezelf waard om een diploma te halen, ik vind de stof om te leren leuk en ik dacht ik doe mijn best en ik vertrouw erop dat als het gaat zoals het voor mij goed is. 


vandaag heb ik de uitslag gekregen van mijn examen ennnn: Ik ben GESLAAGD. Ik voel me blij en ik voel me trots op mezelf dat ik vanuit de juiste intentie een doel uitgezet heb en het door wilskracht gehaald heb. 


 Trots zijn op jezelf is de uitdrukking van innerlijke onafhankelijkheid.


Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Feb 4

Tijdens mijn periode van ziek zijn ben ik me bewust geworden van een aantal dingen. Al die 'dingen' heb ik opgeschreven o.a. in mijn blog, ik heb ze voor mijzelf benoemd en ik voelde heel sterk dat ik niet meer verder wilde zoals ik gedaan had. Ik werd me nog meer bewust toen ik een verhaal las van mensen die op hun sterfbed benoemd hadden wat ze anders gedaan zouden hebben. Dat was bijna bij allemaal: Ik wou dat ik meer vanuit mijn hart geleefd had en minder naar verwachtingen van anderen geleefd had. Althans vaak denk je wat een ander van je verwacht vanuit angst. Angst om anderen te kwetsen , angst om buiten de groep te vallen, angst dat iemand je niet leuk vindt, angst dat je anders je werk niet goed doet... Dus wat doe je dan, je spreekt niet uit wat je werkelijk wil. 


Ik heb niet voor niets kanker gekregen(zo kijk ik ernaar) , ik moet en wil mijn leven anders gaan doen dan voorheen. Ik heb niet het gevoel dat ik kanker van 1 ding of van iets gekregen heb ,maar ik heb wel inzichten gekregen en ben me wel bewust geworden dat ik vaak Ja zei terwijl ik een Nee voelde. Niet alleen naar anderen maar ook naar mezelf, bijv met hard werken, met doorgaan terwijl ik eigenlijk aan mijn lijf voelde dat het beter zou zijn om te stoppen, het wel weten en toch niet doen.... Maar ja dan denk je ff doorgaan dan is het af, of het kan dan niet anders...denk je...Allemaal mechanismes in jezelf die behoorlijk geworteld zijn. 


Tja keuzes maken wat wil je wel...ik wil vanuit mijn hart leven, balans creëren en luisteren naar mijn gevoel en intuïtie wat goed voor me is om te doen. Dat is best nog wel makkelijk om uit te spreken, het is ook best makkelijk om het op te schrijven ...ik doe dit ook al vaak, maar soms is het nog lastig en moet ik stappen zetten.


dus stap 1 had ik gezet , eigenlijk was ik me daar best snel van bewust en wist ik wat ik wel wilde. Als je ziek bent is het makkelijker om te zeggen dat je iets niet wil of ergens niet aan mee doet omdat het niet kan en niet lukt. Maar als je herstellende bent of als je weer beter bent is dat al weer moeilijker.


Nu stap 2: uitspreken en gaan doen...Jezelf kwetsbaar opstellen...Dat betekent oude patronen doorbreken en nieuwe patronen laten manifesteren. Ook dit is makkelijk geschreven en gezegd,maar nu nog doen ...Ik had afgelopen weekend 4 uitnodigingen en ik voelde de hele week al dat het teveel was, maar ja allemaal van mensen die dicht bij ons staan...dus een conflict in mijzelf. Ze zijn er allemaal voor me geweest toen ik ziek was, dus iets in mij zei weer...dan moet je wel wat terug doen,je moet ook naar hun toe gaan, je kan ze nu niet teleurstellen... Wat was mijn angst...bang om anderen teleur te stellen,angst wat anderen van mij vinden en  gewoon vinden dat dat moet en punt! Dat is mijn oude mechanisme. Daarbij komt dat ik het nog helemaal niet aan kan om zoveel te hebben. 1 ding in het weekend is genoeg op dit moment. Drukte vooral s avonds is nog erg vermoeiend. Maar ik wil me niet achter mijn ''ziekte'' of herstel van ziekte verschuilen , ik wil graag eerlijk uitspreken wat ik voel nu tijdens mijn herstel maar ook in de periode na mijn herstel. Maar ik ben trots op mezelf haha ik heb het wel gedaan en wel eerlijk uitgesproken wat ik voelde en dat voelde goed.


Wanneer je voor een grote verandering in je leven staat, zal verlangen het moeten winnen van angst. Focus op wat je wil. Ik wil met plezier doen wat ik doe, met een doel waar ik naar toe wil werken , (samen met anderen) en daar (samen) het enthousiasme bij voelen...


Mijn verandering voelt heel groot, mijn leven had ook heel anders kunnen gaan, ik wil nu goed voor mijzelf zorgen, vanuit liefde voor mijzelf en niet vanuit angst. Ik ben de enige die kan voelen wat voor mij goed is om te doen. Dus ben ik ook de enige die kan uitspreken wat voor mij goed is vanuit de juiste intentie.  Bij het doorbreken van oud gedrag komen er ook angsten naar boven, ik  word me er bewust van,of een ander maakt mij er bewust van als ik in mijn oude gedrag zit. Ze zeggen dan: nu doe je het weer...je hoeft je niet te verontschuldigen...of kijk nou eens, je bent weer een ander boven jezelf aan het zetten...ach ja als ik me dan weer bewust ben dan kijk wat mijn intentie is en dan focus ik weer op vertrouwen. Vertrouwen dat het goed is om je hart te volgen, omdat je hart de juiste weg weet voor jou. 


Ik wil leven met volledig vertrouwen op mijn intuïtie, dat ik 'weet' en 'voel' wat op welk moment goed voor mij is om te doen, daardoor kan ik steeds terug naar het NU en vertrouw ik er ook op dat ik op het keuzemoment zelf weet wat ik moet doen of zeggen. Ik merk dat ik qua handelen het al zo doe, alleen in mijn hoofd zitten soms nog tegenstrijdige gedachten en conflicten qua aanvaarding en acceptatie naar mijzelf toe, maar ja dat hoort bij verandering. Maar ik ga voor de KRACHT van verandering en daar hoort kwetsbaar opstellen bij ,  kwetsbaar naar jezelf en kwetsbaar naar de ander.


Als je kwetsbaar bent, zien mensen ook je kracht. Als je louter kracht uitstraalt, bouw je een muur om je heen… 


Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Jan 24

Er zijn een aantal bewustzijnstoestanden voor mij waarin ik kan ''leven vanuit mijn hart in het Hier en Nu'' o.a. : Aanvaarding, Enthousiasme en Plezier. Ik heb momenten dat ik me weer super enthousiast voel om weer iets te gaan doen en ondernemen. Bijv. voor de camping, voor het Emotioneel Kracht Trainen, voor de ontspanning iets creatiefs doen, ik heb ideeën in mijn hoofd om de kamer eens op te gaan pimpen en voel dat ik daar weer zin in krijg. Ook beleef ik weer plezier aan dingen. Plezier o.a. als we (vaak op vrijdag ) samen met de kids eten als ze terug zijn van een week op kamers of plezier dat ik weer rustig aan begonnen ben met werken. Ik heb mijn eerste EKT-wandel cliënt weer gehad. Iemand die aan gaf: ik wil graag iets (in dit geval een chronische ziekte)  accepteren en in mijn kracht komen. Ik beleef plezier aan het feit dat ik mijn ervaring kan gebruiken om door te geven aan anderen en ik beleef plezier aan het feit dat ik weer plezier ervaar :-)


Daarnaast is er ook '' mijn onkruid''  wat af en toe de kop op steekt. Ook in de vorm van lichamelijke en emotionele klachten die voortkomen uit alles wat er gebeurt is door de operatie, door de chemo en door de emotionele impact. Dat is best wel eens een dilemma. Ik wil en kies voor het positieve maar ik voel wel af en toe dat ik me niet plezierig en enthousiast voel. Ik heb gewrichtsklachten(last van mijn heupen en rug) , opvliegers en slaap slechter door de hormoontherapie. Ook heb ik deze week last gehad van oedeem(vochtophoping) in mijn arm waar mijn lymfeklieren verwijdert zijn. Ik zei vorige week nog heel stoer: ik denk dat ik dat niet heb...(net als na de 1ste chemo dat ik zei: misschien valt bij mij het haar wel niet uit...) maar na wat poetsen in huis , boekhouding doen etc kreeg ik toch vocht in mijn arm. Eerst ontkende ik het nog en zei...acht dat trekt wel weer weg.Daar krijg ik nu de komende tijd fysio voor. Maar er is wel degelijk iets verandert in mijn lijf en geest waar ik rekening mee moet houden, dat is ff wennen. Dat zijn geen enthousiaste en plezierige momenten. 


Het is nu eenmaal zo is dat mijn lijf verandert is, dat ik rekening moet houden met mijzelf en dat ik af en toe last heb van de bijwerkingen van emotie tot pijntjes...aanvaarden dat je niet altijd in een halleluja stemming hoeft te zijn, het is logisch als je pijn hebt of je voelt je op een andere manier beperkt dat je dan niet staat te juichen. Ook hier is het weer dat ik mijzelf door bewustwording eruit kan halen. Ik word me bewust dat ik me ff niet fijn voel. daar gaat soms wel even wat aan vooraf...ik heb best een traan gelaten toen ik bij de fysio was en hoorde dat er wel vocht zat en dat ik het eigenlijk iets rustiger aan moet doen. Maar ja dat (Ego-) stemmetje wat in weerstand komt zorgt dan voor een conflict in mij. Ook emotioneel is dat er soms, afgelopen dinsdag met de uitzending van : 'ik sta op voor kanker' ging ik vol goede moed voor de tv zitten, ik ben er tenslotte goed door gekomen,maar heb daar vervolgens anderhalf uur zitten huilen vanwege de herkenning en het meeleven met de verhalen en een doos tissues verder ben ik de avond toch doorgekomen en nog dankbaarder geëindigd. 


Ik merk als ik me niet plezierig of enthousiast voel en ook niet in aanvaarding ben, dan ben ik onrustig, ik voel me down of helemaal hieperdepiep..., er komt niets uit mijn handen of ik doe veel teveel, en dan ook nog dat stemmetje wat zegt dat ik het niet goed doe, waardoor ik me ook nog schuldig voel dat ik niet wat doe haha hoe moeilijk kan het zijn en hoe moeilijk kan je doen...Als ik in deze modus zit kan ik niet zo goed intuïtief meer voelen wat goed voor mij is om te doen....en ga ik aan het piekeren en kan ik moeilijk keuzes maken. 


Maar wat kan ik dan wel doen....dat is aanvaarding...aanvaarden dat  de pijn, de emotie, het nare gevoel er soms is en dat het dan heel normaal is dat ik niet in een halleluja stemming ben en het er gewoon maar even laten zijn. Dat is apart maar dan is het ineens niet zo erg meer... Of ik ga het plezier opzoeken door humor...ik zoek bijv op internet naar grappige filmpjes of ik zet heel hard vrolijke muziek op of ik ga ''doen'' fysiek bezig als afleiding...wandelen, fietsen, sporten, poetsen(met harde muziek ;-) )etc.. Zo creëer ik zelf weer balans. Is wel trainen, je ''ego'' wil het liefst blijven hangen in die pijn of emotie maar net als negatief gedrag bij kleine kinderen probeer ik me bewust te worden van mijn ego en mijn (negatieve) ego te negeren en me te richten op wat ik wel wil. Nou pffff ik ben het kwijt....ik was mega onrustig en voelde van alles...van je af schrijven is dus ook een oplossing :) 


Aanvaarding betekent dat je vredig bent...handelen/ZIJN in overgave met wat er NU is. Als je in het huidige moment je verantwoordelijkheid neemt voor je gevoel en daarmee terug gaat naar het Nu verhoog je daarmee je kwaliteit van het leven ...want het Nu kun je niet altijd veranderen maar wel aanvaarden.Aanvaard wat je niet veranderen kan, maar verander dat wat je niet aanvaarden kan.


''Geluk is heel gewoon,maar je moet er oog voor hebben'' ...dus door bewustwording kan je terug naar geluk..soms klein geluk...soms groot geluk



Liefs Ingrid 



Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

Jan 14

In mijn proces heb ik heel sterk gemerkt dat mijn naasten , mijn gezin, familie, vrienden /dierbaren voelen hoe ik mij voel. En andersom ook. Als het met mij goed ging  dan met hun ook...als het met hun goed gaat...dan ook met mij. Eigenlijk ben je een soort spiegel voor elkaar. Vooral bij mensen die heel dichtbij staan voel je dat. Zonder woorden te gebruiken voel je en zie je de emotie van de ander. Ik heb al eens eerder de metafoor met de natuur genoemd in mijn proces. Ik vergelijk het met mijn tuin. Als ik naar mijn tuin kijk dan zie ik mooie bloemen maar ook onkruid. De mooie bloemen zijn je talenten en je kracht, je positieve emoties en die mogen er zijn.Maar het 'onkruid' voelt als 'negatieve'emoties...die zijn er ook en mogen er ook zijn. Dat is nu net de kunst om te accepteren dat het er allemaal is en te zorgen dat het in balans is. Als ik de mooie bloemen wil blijven zien in mijn tuin zal ik toch ook echt naar het onkruid moeten blijven kijken.


Bewust worden van mijn onkruid/mijn negatieve gevoel is de eerste stap. Pas als ik het onkruid zie dan weet ik wat ik weg moet halen in de tuin en in mijn eigen innerlijke 'tuin'. Als ik nooit onkruid pluk dan zie je op een gegeven moment ook de mooie bloemen niet meer. Het mooie is: ik vind het heerlijk om in de tuin te werken en onkruid te plukken zodat ik me daarna moe maar voldaan voel en geniet van het mooie wat tevoorschijn is gekomen nadat het onkruid weg is gehaald. En ik heb geleerd hoe ik mijn eigen onkruid weg kan plukken. En het mooie is ook dat vind ik leuk en interessant om te doen. Het is echt heel leuk om met jezelf bezig te zijn op deze manier en te ontdekken hoe jezelf kan leren om onafhankelijk te zijn van een ander om te schakelen in je gevoel. Ik heb een hele mooie tuin...en ja ook met onkruid ;) 


Tja hoe zit dan dan...bijv. mijn kinderen komen in het weekend thuis van hun kamers. Echt super gezellig en ik vind het fijn dat ze er zijn. Maar ik zie ook gelijk als er wat is. Als ze verdrietig, boos of bang  zijn dan voel ik dat ook,ik wordt bezorgd en mijn eerste reactie is om het op te willen lossen voor hun. Maar ja ze hebben ook hun eigen proces. Gelukkig voel ik het ook als ze blij zijn :-) Dan ga ik toch maar even naar mezelf kijken wat spiegelen ze mij...Ik herken de angst, ik herken het verdriet en ik herken waar ze tegen aan lopen. Dus ik probeer te kijken naar wat mijn angst is...mijn onkruid...en door het onkruid te zien...mijn angst te benoemen (vooral aan mijzelf) heb ik het al weg geplukt. Daardoor laat ik mijn ego...mijn stemmetje wat zegt dat ik als moeder er iets aan moet doen of oplossen geen overhand nemen. En kan ik mijn eigen ding hierin los laten en terug naar het NU. dat betekent dat ik in een staat van ZIJN ga. Ik ben er, ik luister, ik troost en ik lach....want humor kan zo lekker doorbreken zonder naar directe oplossingen te zoeken en het proces het proces te laten zijn.


Tijdens mijn ziekte voelde ik ook het medelijden...medeleven...maar ook naastenliefde van de ander. Met medelijden ga je je volledig identificeren met het ego van de ander en versterk je elkaar in het nare gevoel. Met medeleven toon je begrip dat voelt al anders...met naastenliefde is het genoeg om er te 'zijn' en versterk je elkaar in de positieve verbinding die je voelt. Dat het genoeg is om er te zijn.


Doordat je gewent bent dat je ego...je angst de hoofdtoon heeft moeten we erg ons best doen om anders te denken en je daardoor anders te voelen. Ik merk zelf doordat ik me bewust wordt van mijn angst...mijn ego...dat ik plaatjes/beelden aan het maken ben vanuit die angst en dat zijn geen leuke plaatjes...vaak wat er allemaal mis kan gaan. Dat betekent dus piekeren...over mijn kinderen...over mijn werk...over mijn gezondheid en ik voel geen vertrouwen maar angst. Als ik het onkruid/ angst weg geschoffeld heb dan is dat een soort van ontwaken van mijn geest. En ontwaakt handelen is het afstemmen van mijn uiterlijke doel-- wat ik doe-- op mijn innerlijke doel--hoe ik het doe-- ontwaken en wakker blijven. Niet wat ik doe,maar hoe ik het doe en vanuit welke intentie bepaald of ik mijn hart kan volgen en hoe ik het doe wordt bepaalt door mijn bewustzijnstoestand. Focus ik mij op het onkruid of focus ik mij op de mooie bloemen ...


Tijdens dat proces van ontwaken en plukken van het onkruid kan je ego weerstand geven, dat voelt als onrust in je lijf en hoofd. Dat is onkruid met een wortelstok, dat betekent dat er onderliggend nog wortels onder de grond zijn die je zo niet ziet. Net als je denkt dat het onkruid weg is en je lekker achterover kan leunen haha dan komt er mooi weer en een buitje regen op en dan komt het uit het niets toch weer tevoorschijn. Dus je wordt je weer bewust van je onkruid/ego en hup maar weer aan het schoffelen. 


Doordat je het bijhoudt komt er een ommekeer en je hoeft steeds minder te schoffelen, de onderliggende wortels komen steeds minder boven en als je ze ziet heb je ze ook zo te pakken. Dan is het veel minder werk dan een tuin die bomvol onkruid staat. Het geeft zelf vertrouwen en plezier als je steeds meer je eigen mooie bloemen kan zien en mooi kan houden...of het nu winter...herfst ..lente of zomer is. Er zullen altijd tegenslagen zijn qua weer/qua emoties en qua situaties maar door je bewust te worden kan je leren ermee om te gaan en te kiezen voor houden van jezelf inclusief onkruid ;-) ...houden van je naaste (incl. zijn/haar onkruid)...je focus te verleggen van het onkruid naar de mooie bloemen. Beide diep geworteld en beide mogen ze er ZIJN.


Kijk eens naar een boom, een bloem, een plant.


Laat je bewustzijn erop rusten.


Wat zijn ze stil, wat zijn ze diep geworteld in ZIJN


Laat de natuur je leren wat innerlijke stilte is. 


ECKHART TOLLE




Liefs Ingrid 

Posted by Ingrid Hulscher www.emotioneelkrachttrainen.nl

(Page 1 of 5, totaling 85 entries)